Op de vrijdagmiddag na de lunch door naar Tribaut, een bekend adres. De ‘gewone’ brut heeft altijd een mooie prijs/kwaliteit verhouding (Euro 15 per fles), maar ik kon het niet laten om dit keer de 1er cru genaamd ‘Grande Cuvée Spéciale’ ook te kopen (bijna Euro 22 per fles). Ik kan niet zeggen dat ik een enorme kenner ben, maar deze wijn was absoluut heerlijk en sprong er enorm uit!  

In Reims hebben wij verder genoten van een mooi diner bij Le Millenaire. Een restaurant waar je heerlijk uitgebreid kan dineren, maar voor een groep van 5 licht beschonken kerels (wijnjagers uit de Sancerre waren ondertussen ook aangehaakt) ietwat stijfjes wellicht.  

Op de heenreis deden wij een leuk lunchtentje aan: Le Jardin in Neufchâtel-sur-Aisne. Vaak kies ik voor het lunchmenu waarmee je twee of drie gangen eet voor in dit geval 11-17 Euro. En het was ook dit keer uitstekend. In Frankrijk is het eigenlijk heel simpel om leuke tentjes te vinden. Kijk naar twee criteria: 

I) waar heeft men het meest vreselijke behang? Zalmroze en bloemetjesmotieven doen het heel goed. Le Jardin spant op dit vlak de kroon met roze buitenmuren en een bordeauxrood vogelkooitjesbehang. Ik vind het vooral heel knap uitgezocht Helaas is criterium één meestal pas na binnenkomst te beoordelen. Nummer twee is daarom handiger: II) waar staan de meeste Franse auto’s voor de deur? De locale bevolking weet als geen andere de beste tentjes uit te zoeken en zo kom je op de leukste plekken.  Succes verzekerd.

Nu gaan er bij ons toch een heel aantal flessen op jaarbasis door en leek het me aardig eens te kijken of de wijn niet ergens nog goedkoper te krijgen is. Eens een Nederlander… Via internet, bij de vele webshops die ons land rijk is, moet het toch – zonder fysieke winkel – goedkoper op de markt te brengen zijn. Dacht ik. Ik heb uiteindelijk een uur gezocht zonder resultaat. De wijn is zeer goed verkrijgbaar en ik vond via Google al snel 10 webshops die de wijn verkochten. Bij geen van de webwinkels was de wijn echter goedkoper te krijgen. Meestal was de prijs per fles hoger en in veel gevallen kwamen daar ook nog bezorgkosten bij ondanks dat ik wel zo’n twee dozen wilde afnemen. Zie onderstaand het resultaat van mijn onderzoekje. 

Uiteraard zal ik niet beweren dat mijn onderzoek representatief is. Daarvoor zou je meer wijnen onder de loep moeten nemen. Misschien een leuk scriptieonderwerp voor een student?

Maar, het is toch wel opmerkelijk dat er niet één webshop goedkoper bleek dan mijn locale wijnhandel. De gemiddelde prijs van deze online wijnshops lag met 6,46 Euro 25% hoger dan de prijs (5,18 Euro) die ik bij mijn wijnhandel betaal. Ik sta hier echt van te kijken!

Toch maar weer gewoon richting de slijterij dus wat toch ook veel gezelliger is. En binnenkort mag je er ook nog (legaal) proeven. Daar kan geen webshop tegenop. Beatrix voorspelde het al!

Jong geleerd...

Nederlandse wijn is in opkomst. Dat geldt niet voor de Apostelhoeve: dat is reeds tientallen jaren een gevestigde naam. Mooie witte wijnen waarvan ik jaren terug al eens een Riesling proefde. Ik was destijds aangenaam verrast.

Helaas was de Apostelhoeve tijdens ons bezoek begin december bijna geheel uitverkocht waardoor we alleen Müller Thurgau konden proeven. Een eenvoudige maar lekkere wijn om als aperitief te drinken, fris met een lichte citrussmaak.

Ik heb me laten vertellen dat 2011 een mooi jaar lijkt te gaan worden: een goed voorjaar en najaar met een gematigde zomer, met over het hele seizoen wel veel zonuren. Geen betere reden om snel terug te keren en de hele range wijnen te proeven!

Én, Californië is natuurlijk een fanatstisch stuk VS voor een roadtrip!

Ik ben op bezoek in Neive bij wijnboer Giorgio Negro, zoon van Giuseppe Negro, die in het begin van de jaren ’50 het wijnbedrijf begon. Giorgio heeft jarenlang als adviseur in de wijnindustrie gewerkt tot hij het bedrijf van zijn vader overnam en ondertussen al 20 jaar wijn maakt. Hij vertelt ons uitgebreid over het domein, de ligging van de verschillende wijngaarden (op de Zuidwest helling van een van de bekende heuvels genaamd Gallina), de vinificatie en het onderscheid tussen zijn wijnen.

Giorgio maakt verschillende wijnen: Arneis (wit) en (allen rood) Dolcetto d’Alba, Barbara d’Alba, Monsu Langhe Nebbiolo en Barbaresco. De wijn van de Arneis druif is een bijzondere, omdat het een vrij onbekende Italiaanse druivensoort is die niet altijd even beste wijn oplevert en lang niet geplant werd. Het is een eenvoudige frisse wijn die het met name goed doet als aperitief of beter nog bij een eenvoudig stukje vis (van de bbq). Bij een lunch dronk ik een glas Arneis in combinatie met een in citroen gemarineerde kip: heerlijk! De wijn waar iedereen in de Piemonte (naast Barolo) echter voor komt is Barbaresco. “Probleem” van deze wijn is dat je er een goede kelder/bewaarplek voor nodig hebt, want het duurt een tijdje voor ze volledig op dronk zijn. Het zijn heel tannine rijke, krachtige wijnen die tot wel 30 jaar kunnen rijpen. Daar hoef je uiteraard niet op te wachten, maar wel is het raadzaam de jonge wijnen veel lucht te geven voor je ze drinkt. Ik dronk van een fles die al 7 dagen open was en nog altijd was deze goed!

Mocht je dit wijndomein willen bezoeken, maak dan een afspraak. En ja, Giorgio spreekt alleen Italiaans!
www.negrogiuseppe.com

Skiën in Ischgl = veel gezelligheid, après ski in barren als Trofana en Kuhstall, de nodige liters bier tot je nemen, het avondeten overslaan of (nog erger) in de Mc Donalds belanden. Maar… het kan ook anders en zo belanden we bij toeval in de wijnkelder van een hotel en krijgen we prijzige – maar daarom niet minder mooie – magnums Blaufränkisch voorgeschoteld… Wat een gezelligheid!

Ideeën opgedaan via verschillende websites lopen uiteen van Beaujolais tot Bordeaux en Barolo. Veelal wordt een mooie Rhône wijn genoemd als ideale combinatie, maar daar heb ik niks van liggen en het moet wel uit eigen “kelder” komen…

Goede suggesties? –> merijn@wijnjager.nl

Na de buren voederinstructies gegeven te hebben voor onze kat Médoc waren we al snel op weg richting Duitse grens. Onderweg pikten we Frank en Jessica (Zweedse bubbeljagers) op en vier uur later belandden we aan de Moezel, in het dorpje Bremm. Hier worden druiven op de steilste wijnhellingen van Europa verbouwd. Met mijn gezonde dosis hoogtevrees liep ik over een paadje van 30 cm breed, met naast me een afgrond van 100 meter. Hoe men hier het land goed bewerken kan, weet ik niet, maar alles gaat met de hand. Tegen een helling van 65% (!) kruipt een tractor niet op.

De wat luier ingestelde wijnboer maakt handig gebruik van de zwaartekracht met een buizenstelsel dat over het Landgut loopt en waar tijdens de oogst de druiven naar beneden worden gestort. Ook zie je kleine monorails tussen de stokken doorlopen waarmee materiaal vervoerd kan worden.

Na een goede lunch van Jagerschnitzel mit Bradkartoffeln wandelen we naar ons eerste adres: Weingut Reinhold Franzen. Daar staat de dochter van de wijnboer al klaar om ons te verwelkomen en we beginnen aan de eerste proeverij die dag. Het mooiste komt hier van twee bergen: de Calmont en de Frauenberg. De eerste is wat meer mineralig en de ander heeft wat meer fruit. Bij de 2009 wijnen staan de zuren wat meer vooraan, terwijl je bij de 2007 al ziet hoe de wijn (hopelijk) zal gaan worden: een stuk voller van smaak. We raken enthousiast! In mijn studententijd heb ik een tijd in Duitsland gewoond en destijds aan een proeverij van veel zoets in Trier geen goede herinneringen overgehouden. Dit is echter totaal wat anders. Deze droge witte wijnen hebben elk een geheel eigen karakter.
Bij veel wijnen vind ik het lastig om kleinere nuances in de wijn te proeven, maar in deze Riesling wijnen is elk detail in de wijn goed te herkennen. De wijnboer probeert in de wijn zo goed mogelijk het terroir (in dit geval vooral in enge zin: de bodem) door te laten komen. En als je dat in de wijn kan ruiken en proeven is dat natuurlijk heel erg leuk.

Die avond in Trier genieten we bij een glas (Riesling uiteraard) in een wijnbar na van de proeverij die dag. Ondertussen zijn we wat meer bekend met de verschillende klassen die in de Duitse wijnbouw onderscheiden worden.
Trier zelf is geen aanrader: het is een mooie oude stad, maar wat saai. Zeker tijdens een regenachtig herfstweekend. Boek dus vooral iets in de mooie bosrijke omgeving.

De volgende dag staat om 11 uur een proeverij bij S.A. Prüm op het programma. Na 17 wijnen van Herr Prüm geproefd te hebben, denk je het wel beu te zijn, maar nee, de wijnboer en wijnjagers gaan nog even door. Heel bijzonder is dat je een aantal van de wijnen (de vollere wijnen) bij verschillende soorten vlees kan schenken. De wijnboer is een enthousiast kok en geeft ons bij elke wijn een paar tips: van eend tot blauwe aderkaas en zelfs wild.

Al met al een sehr gemütliches en geslaagd wijnweekend en een aanrader voor wie een alternatief wil voor de Elzas of Bourgogne en dat ook nog eens dicht bij huis. Laatste tip: vergeet je paspoort niet! Wij werden aan de grens NL-DU aangehouden door een niet al te vriendelijke grenswachter en kwamen er nog net door met onze Nederlandse rijbewijzen als legitimatie; ook binnen de EU heb je een paspoort dus gewoon nodig.